1. Հիմնական միտքը: Բանաստեղծությունը նվիրված է հայ ժողովրդի անցած ուղուն, նրա հավատքին, հույսին և Հայաստան աշխարհի հանդեպ ունեցած սիրուն։ Այն խոսում է հողի, հայրենիքի, հավերժության և հոգևոր արժեքների մասին։
2. Հայաստանը բնութագրող խորհրդանիշ բառերը:
3. Յուրաքանչյուր տան բանալի բառը և վերնագրերը:
4. Պատմություն բանալի բառերով:
Վերնագիր: «Ճանապարհ դեպի Արարատ»
Մի փոշոտ, փափուկ ճամփա էր, որը տանում էր դեպի կապույտ երկինք։ Փշատ ծառերը ծածկված էին փոշով, իսկ արևը փայլում էր իր ամբողջ շողքով։ Կյանքի ճամփան, ինչպես մի լույսից շիկնած արևը, հաճախ անցնում էր փորձությունների ու անակնկալների միջով։ Բայց ամենուրեք, անգամ ամպի ծվենի տակ, մարդը զգում էր իր հողի, իր հայրենիքի ձայնը։ Այդ ձայնը նրան հանգիստ չէր տալիս, այլ մղում էր առաջ՝ դեպի սրբազան Արարատը։ Ուխտավորի նման, հոգու խորքից մղվող հավատով, նա քայլում էր՝ իմանալով, որ իր ճանապարհը միշտ կհանգի իր հայրենիքի սրտին։
5. Խոհեր, անցած ուղի, այսօր:
Բանաստեղծությունը խորհել է տալիս հայ ժողովրդի պատմական ուղու մասին, որը լի է եղել և՛ փառքով, և՛ տառապանքներով։ Անցած ուղին հարուստ է եղել հերոսական պահերով, հավատքով, բայց նաև կորուստներով։ Այսօր, նույնիսկ դժվարությունների մեջ, հայ ժողովուրդը պահպանում է իր ինքնությունը, հավատը և սերը դեպի Հայրենիքը։ Մենք պետք է միշտ հիշենք մեր անցյալը, սովորենք նրանից և կերտենք ավելի լավ ապագա՝ հիմնված հավերժական արժեքների վրա։
6. «Ուխտավոր Արարատ» պատկեր:
Երևակայիր մի ուխտավոր, ով ոտաբոբիկ, ձեռքին՝ հին գավազան, աստիճանաբար բարձրանում է դեպի Արարատի գագաթը։ Նրա դեմքին՝ խորը խաղաղություն և հավատ։ Արևը հենց նոր մայր է մտնում, և նրա վերջին ճառագայթները ոսկեզօծում են լեռան սառցե գագաթը։ Ուխտավորը հասնում է մի բարձունքի, իջնում ծունկի և ցածր խոնարհումով ողջունում իր սրբազան երկիրը։
7. Արարատ լեռան խորհրդանիշը: Արարատը խորհրդանշում է Հայաստանը, հայ ժողովրդի հավատքը, հավերժությունը, նրա պատմությունը և ազգային ինքնությունը։ Այն նաև խորհրդանշում է հույս, նոր սկիզբ և մեր նախնիների ժառանգությունը։
8. Բանաստեղծության վերնագիրը:
«Հայրենի երկրի ճանապարհով»
9. Բառերի իմաստային կապերը:
10. Երաժշտության վերաբերմունք:
Եթե բանաստեղծությունը մեղեդի ունենար, այն պետք է լիներ հանդարտ, խորը և միաժամանակ հզոր։ Երաժշտությունը պետք է արտահայտեր հայ ժողովրդի ոգին՝ նրա տառապանքները, հաղթանակները, հավատքը և անսասան սերը դեպի իր հայրենիքը։