Növbəti otağın qapısı açıldı. Otağın ortası ilə çay axırdı. Onun bir tərəfindən digər tərəfinə keçmək üçün ensiz körpü var idi. Çayın içi timsahlarla dolu idi. Aşağıya baxmadan körpünü keçdim. O biri otağa daxil oldum. Bu otağın küncündə bir sandıq qoyulmuşdu. Deyəsən, məqsədimə çatmışdım. Bir azdan dünyanın ən varlı insanı olacaqdım. Yenə həmin səs eşidildi: - Növbəti suala da cavab tapsan, sandığı aça bilərsən. Göy üzündə nə qədər ulduz var? Bunu haradan biləcəkdim ki?! Ulduzları saymaqmı olar? Bir qədər düşünüb cavab verdim: - Səhradakı qum dənələri qədər. Sandığın qapağı yavaş-yavaş açılmağa başladı. Ləl-cəvahiratın işığı gözlərimi qamaşdırdı. Bir də baxdım ki, sandığın içindəkilər sanki quyuya tökülürmüş kimi aşağı axır. Özümü toplayıb əlimi uzadınca sandıqda heç nə qalmamışdı. - Axı niyə? – deyə qışqırdım. Yenə həmin səs cavab verdi: - Heyifsilənmə. Sandığın dibindəki məktubu götür və oxu. Zərfi götürüb açdım. Orada yazılmışdı: "Ey xəzinə ovçusu, ruhdan düşmə. Əslində, bu bir oyun idi. Sən də biliyin ilə bu oyunu qazandın. Var-dövlət isə gəldi-gedərdir". Övliya Çələbinin "Səyahətnamə" əsəri əsasında işlənmişdir.