Иң алдан, мин су буена агач утыртырга булдым. Бу эш авыр түгел, чөнки мин инде моңа кадәр дә утырткан идем. Хәзер үк, эшкә тотынырга кирәк.
Утыртасы урынны сайладым. Анда инде зур гына бер таш ята иде. Мин аны читкәрәк күчерергә булдым. Ташны күчергәч, мин тишек каздым. Тишекне ямь-яшел үләннәр уратып алган, ә аның янында кып-кызыл коңгырт күбәләк оча иде. Аларның төсе зәп-зәңгәр күк йөзеннән аерылгысыз иде.
Балачактан ук мин су буена агач утыртуны яратам. Бу эшне мин әллә кайчан уйлаган идем, ләкин вакыт табып булмый иде. Килгән ләбаса, мин бу эшне башкара алырмын дип уйлыйм.
Мин берничә утырттым. Бу эшне башкару өчен кайдадыр еракта йөреп, махсус агачлар китереп торырга кирәкми. Аларны шушы тирәдән дә табарга мөмкин.
Кояш батып килә иде инде, шуңа күрә мин эшне ахырга кадәр җиткерергә ашыктым. Хәзер инде минем утырткан агачларым көннән-көн үсеп, зур булып китәрләр.
Ул да, моның өчен миңа бернинди дә катлаулы нәрсә кирәкмәде. Эшне башкардым, арыдыңмы - юк, киресенчә, күңелле булды.